در دنیای مهندسی برق، اصطلاحات "فولاد سیلیکونی گرا" و "فولاد سیلیکونی غیر گرا" اغلب برای توصیف دو نوع مختلف از مواد مغناطیسی مورد استفاده در تولید تجهیزات الکتریکی استفاده می شود. در حالی که هر دو ماده از سیلیکون و فولاد ساخته شده اند، اما در خواص مغناطیسی و کاربردهایشان متفاوت هستند.
فولاد سیلیکونی جهت دار، که به عنوان فولاد الکتریکی دانه گرا نیز شناخته می شود، نوعی ماده مغناطیسی است که بسیار سازماندهی شده است و جهت تراز مغناطیسی ترجیحی دارد. این هم ترازی جهتی در طی فرآیند تولید با اعمال میدان مغناطیسی قوی بر روی ورق فولادی هنگام نورد شدن به دست می آید. در نتیجه، فولاد سیلیکونی گرا دارای تلفات مغناطیسی کم و نفوذپذیری مغناطیسی بالا است که آن را برای استفاده در کاربردهایی که راندمان حیاتی است، مانند ترانسفورماتورهای با راندمان بالا، ایده آل است.
یکی از تفاوت های اصلی بین فولاد سیلیکونی گرا و غیر جهت دار، خواص مغناطیسی آنها است. فولاد سیلیکونی جهت دار نسبت به فولاد سیلیکونی غیر جهت دار نفوذپذیری بالاتر و تلفات هسته کمتری دارد. این بدان معنی است که فولاد سیلیکونی گرا در تبدیل انرژی الکتریکی به انرژی مکانیکی کارآمدتر است، که در ترانسفورماتورهای با راندمان بالا و سایر تجهیزات الکتریکی با کارایی بالا ضروری است.
در نتیجه، در حالی که فولاد سیلیکونی گرا و غیر جهتدار از سیلیکون و فولاد ساخته شدهاند، از نظر خواص مغناطیسی، فرآیند ساخت و کاربردها متفاوت هستند. فولاد سیلیکونی جهت دار گران تر است و در ترانسفورماتورهای با راندمان بالا استفاده می شود، در حالی که فولاد سیلیکونی غیر جهت دار قیمت کمتری دارد و در ترانسفورماتورهای با راندمان پایین و سایر تجهیزات الکتریکی استفاده می شود.
