(1) خوردگی یکنواخت. کروم ساده ترین عنصر برای غیرفعال کردن است. در محیط اتمسفر، آلیاژهای آهن-کروم با محتوای کروم بیش از 12 درصد را می توان خود منفعل کرد. در یک محیط اکسید کننده، زمانی که محتوای کروم بیش از 17 درصد باشد، محتوای کروم را می توان غیرفعال کرد. در برخی از محیط های بسیار تهاجمی، کروم و مولیبدن بالا، نیکل، مس و سایر عناصر می توانند مقاومت خوبی در برابر خوردگی داشته باشند.
(2) خوردگی بین دانه ای. فولادهای زنگ نزن فریتی مانند فولادهای زنگ نزن آستنیتی از خوردگی بین دانه ای رنج می برند، اما عملیات حساس سازی و عملیات حرارتی برای جلوگیری از این خوردگی درست برعکس است. فولاد زنگ نزن فریتی در صورت خاموش شدن بالای 925 درجه مستعد خوردگی بین دانه ای است و حالت (حالت حساس) حساس به خوردگی بین دانه ای را می توان با تمپر کوتاه مدت در 650 تا 815 درجه از بین برد. خوردگی بین دانه ای فولاد فریتی نیز نتیجه کروم ضعیف ناشی از بارش کاربید است. بنابراین، کاهش محتوای کربن و نیتروژن در فولاد و افزودن عناصری مانند تیتانیوم و نیوبیم می تواند حساسیت به خوردگی بین دانه ای را کاهش دهد.
(3) خوردگی حفره ای و خوردگی شکافی. کروم و مولیبدن موثرترین عناصر برای بهبود مقاومت در برابر خوردگی حفره و شکاف فولاد ضد زنگ هستند. هنگامی که محتوای کروم افزایش می یابد، محتوای کروم در فیلم اکسید نیز افزایش می یابد و پایداری شیمیایی فیلم افزایش می یابد. مولیبدن بر روی سطح فلز فعال به شکل MoO4 جذب می شود که از انحلال فلز جلوگیری می کند، باعث جذب مجدد می شود و از تخریب فیلم جلوگیری می کند. بنابراین، فولاد ضد زنگ فریتی با کروم و مولیبدن بالا دارای مقاومت عالی در برابر خوردگی حفره ای و شکافی است.
(4) مقاومت در برابر خوردگی استرس. با توجه به ویژگی های ساختار، فولاد ضد زنگ فریتی در محیطی که فولاد زنگ نزن آستنیتی باعث ایجاد ترک خوردگی تنشی می شود در برابر خوردگی مقاوم است.