سختی فولاد نورد سرد به عوامل مختلفی از جمله درجه خاص فولاد، فرآیند نورد سرد و هر عملیات حرارتی بعدی یا سخت شدن کاری بستگی دارد. فولاد نورد سرد اغلب به دلیل سختی بالاتر نسبت به فولاد نورد گرم شناخته می شود. در اینجا چند نکته کلیدی در مورد سختی فولاد نورد سرد آورده شده است.
سخت شدن کار: نورد سرد شامل کاهش ضخامت فولاد در دمای اتاق یا نزدیک به آن است. این فرآیند تغییر شکل باعث سخت شدن کار می شود که باعث افزایش سختی و استحکام فولاد می شود. هر چه فولاد بیشتر نورد سرد شود، درجه سختی کار بیشتر می شود.
درجات: درجه های مختلف فولاد نورد سرد دارای درجه سختی متفاوتی هستند. برخی از گریدها ذاتاً سخت‌تر از بقیه هستند، در حالی که برخی دیگر برای شکل‌پذیری بهتر طراحی شده‌اند، اما ممکن است کمی سخت‌تر باشند.
آنیل کردن: در برخی موارد، فولاد نورد سرد ممکن است پس از نورد سرد آنیل شود. بازپخت شامل حرارت دادن فولاد تا دمای خاص و سپس سرد کردن آهسته آن است. بازپخت سختی را کاهش می دهد و شکل پذیری را بهبود می بخشد.
پایان سطح: پرداخت سطح فولاد نورد سرد نیز بر سختی آن تأثیر می گذارد. یک فولاد با سطح صاف ممکن است توزیع سختی متفاوتی نسبت به فولادی با سطح زبرتر داشته باشد.
روش تست: سختی فولاد معمولا با استفاده از تکنیک هایی مانند راکول (HRB یا HRC)، ویکرز (HV) یا برینل (HB) اندازه گیری می شود. انتخاب روش آزمایش بر مقدار سختی گزارش شده تأثیر می گذارد.
نورد حرارتی: برخی از فولادهای نورد سرد می توانند نورد شوند، فرآیندی که صافی و یکنواختی سختی فولاد را بهبود می بخشد.
پوشش ها: اگر سطح فولاد نورد سرد با مواد دیگری مانند روی (گالوانیزه) یا روی آلومینیوم (گالوانیزه) پوشانده شود، پوشش می تواند بر سختی کلی محصول تأثیر بگذارد.
توجه به این نکته ضروری است که سختی تنها یکی از ویژگی های فولاد نورد سرد است. سایر خواص مکانیکی مانند استحکام کششی، استحکام تسلیم و شکل پذیری نیز ملاحظات کلیدی برای کاربردهای مختلف هستند.
